Top
 

RETINOPATIE

Profilaktyka i regularne badania zmniejszają ryzyko zachorowania.

Retinopatia to choroba prowadząca do uszkodzenia siatkówki oka. Badanie dna oka przez lekarza okulistę umożliwia ocenę stanu siatkówki i jej naczyń, co pozwala na wykrycie wczesnych powikłań cukrzycy, wysokiego ciśnienia tętniczego lub innych chorób.
Istnieje wiele retinopatii, ale jednymi z najczęstszych są retinopatia cukrzycowa oraz retinopatia barwnikowa.

RETINOPATIA
CUKRZYCOWA

Ta forma retinopatii, spowodowana przez źle prowadzoną cukrzycę, jest jedną z najczęstszych przyczyn utraty widzenia wśród osób powyżej 50. roku życia. Polega na uszkodzeniu drobnych naczyń w siatkówce, co prowadzi do powstawania stref niedotlenienia siatkówki, krwotoków oraz powstawania nieprawidłowych naczyń (neowaskularyzacji). Jest kilka stopni retinopatii cukrzycowej:

 

– POCZĄTKOWE STADIUM RETINOPATII
W początkowej fazie choroba nie wpływa na widzenie, ale gdy się pojawi wymaga częstych kontroli okulistycznych i poprawienia prowadzenia cukrzycy,

 

– BARDZIEJ ZAAWANSOWANE STADIUM
Zaawansowana retinopatia może prowadzić do obniżenia ostrości wzroku spowodowane obrzękiem plamki. W tym stadium pacjenci często doświadczają trudności z widzeniem z bliska oraz zamglonego widzenia. Czynności wymagające precyzji na odległościach pośrednich, jak szycie, golenie, gotowanie, są utrudnione.

 

– ZAAWANSOWANE STADIUM
Retinopatia cukrzycowa prowadzi do znacznego obniżenia ostrości wzroku, zwiększenia wrażliwości na światło oraz powstawania rozproszonych mroczków w polu widzenia, spowodowanych krwotokami siatkówkowymi. Proliferujące naczynia mogą spowodować krwotok do ciała szklistego oraz odwarstwienie siatkówki – prowadzi to do bardzo poważnego upośledzenia widzenia, które jest już nieodwracalne.

RETINOPATIA
BARWNIKOWA

Retinopatia barwnikowa zwykle zaczyna się w wieku 18-30 lat, ale jej częstość występowania wzrasta w grupie wiekowej 40-50 lat.

 

Retinopatia barwnikowa to genetyczna choroba, skutkująca dysfunkcją nabłonka barwnikowego siatkówki oraz degeneracją fotoreceptorów. Widzenie jest zaburzone przez pigment na dnie oka. Choroba postępuje i prowadzi do całkowitej ślepoty. Pole widzenia stopniowo zmniejsza się, aż do widzenia tunelowego. W tej sytuacji pacjent zachowuje widzenie centralne, ale traci widzenie peryferyjne. Jak dotąd, nie ma skutecznego leczenia, chociaż wciąż intensywnie prowadzone są badania naukowe w tym kierunku.